Selecteer een pagina

AVoNTURIER

EN EEN BEETJE EEN PLAYBOY

Ik wil geen schaap zijn. Ik leg mijn eigen weg af, loop nooit in de pas. Mijn leven is één groot avontuur. Na mijn eerste echtscheiding was ik depressief. Ik pakte mijn boeltje en vertrok naar Chicago. Ik had welgeteld 150 dollar op zak. Pas aangekomen gaf ik een taxichauffeur vijf dollar fooi. Duidelijk te weinig, want hij weigerde te vertrekken. Ik dacht: “Oei, ik ga niet ver springen met mijn geld.”

Maar ik weet van aanpakken. Zes maanden later had ik mijn eigen flatje en reed ik rond in een dikke Chevrolet. Dan ontving ik een brief van mijn moeder. De nieuwe relatie van mijn ex was spaak gelopen. Haar zoontje leek namelijk wel heel erg op mij.  “Als die kleine van mij is, dan moet ik mijn verantwoordelijkheid nemen”, besloot ik.

Ik dus terug naar België. Toen heb ik in Vrasene mijn discotheek geopend, de All-In. Vroeger was daar een cafeetje, maar dat heb ik helemaal zelf verbouwd. Dat vals plafond hangt er nog altijd. Op de duur had ik meerdere zaken. Keihard gewerkt. Als mijn ene zaak sloot, dan ging de andere open.  Ik sliep maar vier uren per nacht. En dan moest ik een Temestaatje nemen, of ik lag in mijn dromen nog bestellingen door te geven.

Maar ik heb ook goed geleefd. Ik was één brok energie en een beetje een playboy. Zie je die foto’s? Dat is Brigitta, mijn laatste relatie. Ze was ooit Miss België. Ik was 70, zij 40. Een groot verschil. We zijn een jaar samen geweest.

Na een kwarteeuw heb ik de discotheek verkocht en ben ik een kledingwinkel begonnen. Maar dat liep niet storm. Ik ben beginnen schilderen omdat ik tijd over had. Eerst heel klassiek, maar al snel ontwikkelde ik een eigen stijl. Kleurrijk, modern. Ik heb ooit eens gepolst bij Elsevier of ze niet geïnteresseerd waren om een boek met mijn werk uit te geven. Maar dat was te duur.

Ik woon hier nu een maand of zes. Dat was eerst niet makkelijk. Je laat thuis toch een stuk van je ziel achter. Maar ik zit hier goed. Ik heb mijn foto’s meegebracht en natuurlijk ook enkele schilderijen en mijn schildersezel. Mijn vinylplaten, zo’n 3000 stuks, heb ik aan mijn zoon gegeven. “Zet ze op zolder”, heb ik tegen hem gezegd. “Wie weet zijn ze ooit weer wat waard.”

REMI

De Notelaar, Beveren
Geboren: 28 februari 1934

© DEBELGEN.EU

Al onze verhalen in jouw inbox

Abonneer je op de nieuwsbrief en je mist voortaan geen enkel DEBELGEN.EU-verhaal meer!

Succes! Je volgt nu al onze verhalen op de voet.

Pin It on Pinterest

Share This